Vak E: de graven van de religieuze orden langs de westelijke kerkhofmuur 2.

De zusterS van Maria Reparatrix

- Een kruis, namen en data van de overledenen -

Zr. Delphine Minderop overleed 7 augustus 1978.

Émilie d'Oultremont (Baronnes van Hooghvorst) werd geboren op 11 oktober 1818 te Wégimont, bij Luik. Reeds als kind werd zij aangetrokken tot de eucharistie en Maria. Later kreeg zij grote bewondering voor St. Ignatius van Loyola. 14 oktober 1837 huwde zij met baron Victor Vanderlinden, Baron d'Hooghvorst, met wie zij 4 kinderen kreeg. Na tien jaar huwelijk overleed Victor aan de gevolgen van een koorts. Zo werd Émilie op 29 jarige leeftijd weduwe. Na een diepe religieuze ervaring op 8 december 1854 richtte Emilie een congregatie op: de orde van Maria Reparatrix ("La Société de Marie-Réparatrice"). Ze nam de naam aan van Maria van Jezus en begon met 10 kloosterlingen op 2 mei 1858 te Straatsburg een congregatie. Congregaties werden in geheel Europa gesticht, evenals in India, de Réunion eilanden en Mauritius. De missie was, Jezus bekend en bemind te maken. Moeder Maria van Jezus overleed 22 februari 1878 te Florence op 59 jarige leeftijd. Haar stoffelijke resten worden bewaard in de kerk van Santa Croce en San Bonaventura te Rome. 12 oktober 1997 werd Maria zalig verklaard door Paus Johannes Paulus II. Haar feestdag wordt gevierd op 11 oktober.

Achter in het park van kasteel Wégimont op de plaats die "Fond de Gottes" heet, bevindt zich de grafkelder van de familie d'Oultremont. Het is het voormalige koor van de Karmelietenkapel. Deze kapel werd in 1842 parochiale kapel van Ayeneux. In 1876, tijdens de bouw van de huidige kerk van het dorp werd een groot deel van de kapel afgebroken; het overige deel diende verder als grafkelder. Talrijke familieleden van d'Aspremont de Lynden en andere kasteelbezitters werden er begraven. 27 oktober 1864 werd gravin Henriëtte d'Oultremont de Wégimont - de tweede echtgenote van koning Willem I, hier bijgezet in het familiegraf.

Henrica Adriana Ludovica Flora Rijksgravin d'Oultremont de Wégimont, gedoopt te Maastricht op 28 februari 1792 in de St. Jacobkerk † Aken 26 oktober 1864, was de dochter van de Waalse Rijksgraaf Ferdinandus Franciscus Ludovicus Michael d'Oultremont de Wégimont en de Wageningse admiraalsdochter Johanna Susanna Hartsinck. Zij was een tante van Émilie d'Oultremont. Uit het huwelijk van haar ouders werden nog twee zonen en twee dochters geboren. Uit het eerste huwelijk van haar moeder met Dirck de Smeth (1754-1779) was in 1779 al een zoon Theodorus geboren. Deze Theodorus werd later Heer van Deurne, Liessel, Alphen en Rietveld. Op 49-jarige leeftijd huwde Henriëtte 17 februari 1841 te Berlijn met de afgetreden koning van het Koninkrijk der Nederlanden, Willem I Frederik van Oranje-Nassau (1772-1843), weduwnaar van Wilhelmina van Pruisen (* 1774 † 1837; Henriëtte was 25 jaar lang haar hofdame geweest). Dit huwelijk veroorzaakte nogal wat opschudding, omdat de wortels van Henriëtte deels in het net afgescheiden België lagen en zij Rooms Katholiek was. Bij haar huwelijk kregen haar man en zij de titels Graaf en Gravin van Nassau. Zij werden spottend ook wel "Willem Kaaskop" en "Jetje Dondermond" genoemd. Het huwelijk werd door de Nederlandse staast niet erkend. 12 december 1843 zakte Willem I in de werkkamer van zijn Berlijnse paleis als gevolg van een beroerte in elkaar en overleed. 2 januari 1844 volgde de bijzetting in de grafkelder te Delft. In 1864 overleed Henriëtte op kasteel Rahe, Laurensberg bij Aken, 72 jaar oud. In tegenstelling tot haar man, de ex-koning, werd Henriëtte niet begraven in de koninklijke grafkelder te Delft in de Nieuwe Kerk, maar in het familiegraf te Wégimont.

De dood van koning Willem I scheidde letterlijk en figuurlijk beide echtgenoten in tweede huwelijk.

Literatuur: L. Roppe, een omstreden huwelijk - Kasterlee "De Vroente" 1962.
Stamboom zie: Worldroots.com.

De nieuwe grafkelder te Delft daterend uit 1822 en gebouwd in opdracht van koning Willem I met rechts de ongewoon grote kist van Koning Willem I. Tekening uit 1890 gemaakt door een Franse journalist voor de bijzetting van koning Willem III. Bron: Grafkelder van Oranje-Nassau - Wikipedia.

Hier ruht / im Herrn Pastor / Wilhelm Strucken / Geb. in Neuss / Am 22-8-1848 / Gest. in Maastricht / Am 6-6-1927 / _ / R.I.P.

De ouders van Hubert William STRUCKEN waren Ferdinand STRUCKEN en Wilhelmina HUTTEN.

Wilhelm werd geboren op 22 augustus 1848 te Neuss (Duitsland). Wilhelm overleed 6 juni 1927, 78 jaar oud te Maastricht en werd te St. Pieter begraven.

Riet ZWAAN

Rietje ZWAAN werd op 10 augustus 2009 te St. Pieter begraven op de begraafplek van de Zusters van het arme kind Jezus. Zelf was zij geen geen zuster maar woonde bij de zusters Reparatricen in. Wel haar zus zat in het klooster

de zusters van het Arme Kind Jezus (Sorores Pauperis Infantis Jesu)

Deze orde had destijds een begraafplek op de huidige plek van de Carmelitessen (linkergedeelte) in gebruik. Wegens "plaatsgebrek" werd deze begraafplek destijds opgeheven; de stoffelijke overschotten zijn wel nog aanwezig; de graftekens echter niet meer.

- Een kruis -

Hier rusten / in de vrede / des / Heren. / de zusters / van het / Arme Kind Jezus

- Een symbool -

- Aan weerszijden de namen en data van de overledenen - Zie: beneden. U kunt op de foto's klikken om te vergroten.

Rechtsbeneden:

Deze steen / werd geplaatst / Maria Maand / 1949

Clara Fey werd geboren op 11 april 1815 te Aken als vierde kind van de welgestelde textielfabrikant Peter Louis Fey (1778-1820) en Katharina Schweling (1778-1849). Zij groeide op in een vroom en charitatief geëngageerd gezin. In 1837 begon Clara, bewogen door de armoede en de dreiging van morele ondergang van vele kinderen in de industriestad Aken, samen met enkele vriendinnen een armenschool. Geruime tijd zocht zij naar een vorm waarin zowel de zorg om misdeelde kinderen als haar verlangen naar het kloosterleven gestalte konden krijgen. Toen zij in de verwaarloosde kinderen het kind Jezus herkende, besloot zij tot de stichting van een congregatie. Clara Fey werd hierbij terzijde gestaan door enkele priesters, onder wie haar broer André Fey (1806-1886) en Johannes Theodor Laurent (1804-1884), de latere bisschop van Luxemburg, wiens bibliotheek in Huize Loreto wordt bewaard. Tot de kring van haar vriendinnen behoorden Pauline von Mallinckrodt (1817-1881) en Franziska Schervier (1819-1876), beiden stichteressen van zustercongregaties.
De dag dat Clara Fey met vier jonge vrouwen als religieuze gemeenschap in Aken een huis betrok - 2 februari 1844 - wordt door de zusters van het Arme Kind Jezus als stichtingsdatum van de congregatie beschouwd. In 1848 werd de congregatie, die haar leefregel baseert op de regel van Augustinus, door de aartsbisschop van Keulen goedgekeurd. In 1869 verkreeg de congregatie, die destijds 600 leden telde, pauselijke goedkeuring. Hoewel de congregatie bij haar werkzaamheden vaak hinder en tegenwerking ondervond van de burgerlijke overheden, nam de reikwijdte van haar apostolaat gedurig toe. Vanuit Aken werden tot 1872 maar liefst 26 filiaalkloosters gesticht, overwegend in Pruisen, maar ook in Beieren, Oostenrijk en Luxemburg. In datzelfde jaar begon de regering van Pruisen echter alle religieuzen uit het onderwijs te weren. De suggestie, het werkveld van onderwijs en opvoeding te verruilen voor dat van de ziekenzorg, werd door Clara Fey beslist afgewezen, ook al had deze weigering tot gevolg dat de congregatie Pruisen moest verlaten. Het moederhuis werd naar het nabij gelegen Nederlandse grensdorp Simpelveld verplaatst. De congregatie bleef evenwel nog lang op Duitsland georiënteerd. Clara Fey is tot haar dood overste van de gemeenschap gebleven. Zij overleed op 8 mei 1894 te Simpelveld en werd op 11 mei op het kloosterkerkhof bijgezet, ter rechterzijde van het graf van mgr. Laurent, die ten tijde van de Kulturkampf Luxemburg had moeten verlaten. Haar gebeente rust sinds 23 augustus 1934 in de kloosterkerk van het Moederhuis te Simpelveld.

De zusters van het Arme Kind Jezus woonden 1878/1879 in landhuis Huize Maesenburg te St. Pieter. Dhr. Jo Morreau: het huis (in 1772 gebouwd) werd in 1938 gesloopt ten behoeve van de bouw van beambtenwoningen voor de ENCI. Op 11 maart 1877 werd "Huize Boschstraat" ingewijd voor de Zusters van het Arme Kind Jezus, die in Duitsland niet meer in het onderwijs actief mochten zijn. Het aantal pensionaires aan de Boschstraat nam echter zo snel toe, dat het huis te klein was. Een dependance werd gevonden in huize "Maasenburg". Het verblijf was van korte duur. In april 1879 verhuisden ze naar het kasteel van Borgharen. Na twee jaren met wateroverlast werd Borgharen in 1882 verlaten.

Refugie van Hocht.

Het cisterciënzerinnenklooster van Hocht bij Neerhagen (B) stichtte in Maastricht de Refugie (Poort) van Hocht, die voor het eerst vermeld wordt in 1531 en mogelijk reeds vermeld in 1325. Het complex is later ingrijpend verbouwd en vergroot. De deels nog 17de-eeuwse achtergevel bevat gevelstenen die herinneren aan verbouwingen rond 1590 en in 1652. Na aankoop in 1851 liet Petrus Regout (voorheen waren François Joseph Bosch en Jean Louis Hupkens eigenaaar) het complex verbouwen tot eerst drie en later twaalf woningen voor leidinggevenden van zijn fabriek. Van die verbouw dateert de witgepleisterde voorgevel in neoclassicistische vormen. De Zusters van het Arme Kind Jezus kochten de refugie in 1877 en lieten aan de achterzijde een neogotische kapel (eind 19de eeuw) en een dwarsvleugel met ronde traptoren (circa 1900) bouwen. Bron o.a.: Kerkgebouwen in Limburg.

Caroline Borgmann geboren op 6 oktober 1851, dochter van Wilhelm Borgmann en Catharina Althaus, was in 1878 overste van het gesticht Refugie de Hocht, Boschstraat 945. Caroline overleed op 25 juli 1899 in Maastricht, 47 jaar oud (mededeling Dhr. Eddy de Beaumont). Zuster Brigitta werd te St. Pieter begraven nr. 12:

Brigitta
C.CH. Borgmann
* 6.10.1851
† 25.7.1899
 

In 1904 vestigen de zusters van de orde van de "Filles de la Sainte Vierge" zich hier. Deze waren uit Frankrijk verdreven als gevolg van een daar uitgevaardigde wet, die het religieuzen verbood om in het onderwijs werkzaam te zijn. De vestiging van de Franse zusters blijkt uit een briefwisseling tussen de pastoor van Sint-Pieter en de bisschop van Roermond.

Pastoor Frans van Genabeth schreef op 9 mei 1904, dat hij vier maanden eerder, bij de komst van de zusters, door de bisschop was benoemd tot hun confessarium ordinarius (= biechtvader) en hij verzocht een andere priester als zodanig aan te wijzen. Waren er wellicht taalmoeilijkheden?

Oudere mensen wisten zich nog te herinneren, dat deze zusters - om in hun levensonderhoud te voorzien - een soort "bewaarschool" oprichtten. Naar deze bewaarschool gingen niet alleen Sint-Pieterse kinderen, maar ook schipperskinderen. De bewaarschool kon echter niet als een vorm van onderwijs worden beschouwd.

"Maesenburg is na vertrek van "die begiene" particulier bewoond geweest en ik (Jo Morreau) herinner me van thuis, dat daar ook ene baron Drossaert(s) heeft gewoond. Diens dochter of kleindochter Maria was getrouwd met Eugène Krans, huisschilder, en terugrekenend geboren tussen 1890 en 1900. Zijn vrouw was 10 jaar jonger en zij woonden aan de Akerstraat. Zij hadden, als ik mij dat goed herinner, twee dochters. Ik kende Krans en zijn vrouw, omdat Eugène wel eens voor mijn vader werkte "in onderaanneming". Hij had na de wapenstilstand in 1918 enkele jaren als schilder in Frankrijk gewerkt, waar toen een nijpend gebrek aan mannen was - ja ook in dat opzicht - en werd door zijn baas naar huis gestuurd, omdat hij dat anders niet overleefde. Tussen haakjes, er werd toen niet meer gevochten!"

Eugène Arnold Krans werd geboren op 16 februari 1893 te Maastricht als zoon van Joannes Josephus Krans en Catharina Kroll.