Lucas SPREUWART en zijn echtgenote Cecile VAN DER HALLEN erfden de bezitting voor 1569. Hun zoon Theodore gehuwd met Anna THISIUS volgt op als eigenaar. Hun zoon Theodoor Renier SPREUWART draagt 30 oktober 1684 de bezitting - overigens in slechte staat verkerend - over aan Antoon VAES gehuwd met zijn zuster Anna Maria SPREUWART. Lambertus EIJSSEN bezit in 1747 een deel van het huis Beauvors (Boovers, Bovers) of een deel van de Torentjes; hij testeert 24 juli 1747 t.o.v. notaris F. D. Janssens te Maastricht, rentmeester en zaakwaarnemer van de familie De Vaes. Jacobus de MÉE gehuwd met Maria Catharina ROOSEN  krijgt op 25 mei 1750 door ruil van andere landerijen met Michel François Antoine, baron de SELYS FANSON, het huis in bezit. Deze laatste was waarschijnlijk een neef van Jean Baptiste VAN DER VEKENE gehuwd met een kleindochter van Antoon VAES. Maria Catharina ROOSEN, douarière van Joannes Jacobus DEMÉE, in leven president-schepen van Luikse zijde te Maastricht, verkoopt het goed "Spreeuwarts toorntjes" 20 maart 1795 aan Martinus CLAESSENS gehuwd met Catharina JASPERS (met als onderpand voor de afgesloten obligatie o.a. "Den Rooden Haen"). Het huis De Torentjes was het beleg van Maastricht in 1794 niet ongeschonden doorgekomen. 

In 1869 bezat schoonzoon Petrus Hubertus Eduardus PEEREBOOM gehuwd met Maria Ida Hubertina ROOIJMANS "De Torentjes". Zij verkochten het goed in 1871 aan Nicolas PIERRE gehuwd met Maria Johanna TASNIER; zie: Vak B 1.

Bovenstaand uit: Het Vaderland van 27 juli 1926.

1907 koopt antiekverzamelaar Dhr. Nicolas GILISSEN-LEMAIRE "De Torentjes". Hij verbouwde het huis ingrijpend; zie: vak D.

De weduwe van baron VAN HÖVELL TOT WESTERFLIER, Marie Cornélie Aimée barones SCHIMMELPENNINCK VAN DER OYE woonde op de Torentje na het overlijden van haar echtgenoot in 1936 tot aan haar overlijden in 1975 (?). Eduard Otto Joseph Maria baron van van Wezeveld en Westerflier, bekend onder de naam Van Hövell tot Westerflier, was burgemeester en commissaris der Koningin in Limburg. Hij was een zoon van Clemens Alexander Antonius baron Van Hövell van Wezeveld en Westerflier en jkvr. Elisabeth Theodora Maria Theresia de Kuyper. Hij werd geboren te Twello, Gemeente Voorst op 28 maart 1877 en overleed te Bosvoorde, Gemeente Brussel op 12 februari 1936. Gehuwd op 31 mei 1910 met Marie Cornélie Aimée barones Schimmelpenninck van der Oye, geboren op 29 november 1887 te Goes en overleden op 14 juli 1975 te Heelsum (Gelderland).

In de jaren 50 verwierf Marcel Jules Louis Marie TIELENS (de familie TIELENS-BONHOMME) de Torentjes. Zie: de graven langs de buitenmuur van de kerk. Het complex werd "gekraakt" door enkele "creatieve" personen.

De familie Gerard PANHUYSEN-OOMEN, Gerard was historicus en archivaris, woonde er van 1950 tot 1966; zie: vak O. Pastoor Theunissen heeft bij de her-ingebruikname van de oude kerk van Sint Pieter "boven" in 1954 zijn inauguratiediner in de grote zaal gehouden. Later woonde het gezin van Theo en Loes POSTMES-MOERDIJK, Theo was bioloog/biochemicus en leraar, op de Torentjes.

Een collage van foto's uit de tijd van de diverse bewoners van de Torentjes. Bron: collectie Breur Henket.

Een opvoering van de opera De Stomme van Portici (La Muette de Portici ) op 25 augustus 1830 in de Muntschouwburg van Brussel gegeven ter viering van de 59^ste verjaardag van koning Willem I bracht de gemoederen van de toeschouwers blijkbaar zo sterk in beweging, dat er anti-Hollandse relletjes uitbraken, die tot de Belgische Opstand zouden leiden. Tijdens de Belgische opstand verkeerde Maastricht 9 jaar lang in staat van beleg (1830-1839). Luitenant-generaal Dibbets was militair commandant van de vesting Maastricht. Dibbets was getrouwd met Barones Tengnagell, een directe afstammeling van Daniël Wolf baron von Dopff (1650-1718), de bouwer van het kasteel Neercanne en eerste steenlegger van het nieuwe Statenhuis in 1700. De Belgisch gezinde Maastrichtenaren vergaderden regelmatig in het geheim op de Torentjes. Veel Maastrichtenaren waren Belgisch gezind; Luik, het Walenland, Aken en het Rijnland waren eeuwenlang handelspartners. De meeste Maastrichtenaren spraken beter Frans en Duits dan Nederlands. De Hollandse steden waren ver weg en de inwoners van deze steden beleden vaak ook een andere godsdienst. De isolatie van Maastricht door Koning Willem I (1772-1843) met alle negatieve economische gevolgen en het strenge regiem van Generaal Dibbets zette kwaad bloed bij vele Maastrichtenaren. Er heerste door het verbod tot handel veel armoede in de stad; wandelen buiten de poorten was niet meer mogelijk zonder permissie en de wallen waren verboden gebied.

Tafereel Belgische revolutie 1830 door Egidius Karel Gustaaf, Baron Wappers (1803 - 1874) in het Musée d'Art Ancien te Brussel.

In de Kroniek van de stad Maastricht geschreven door Philippus van Gulpen lezen wij: "Den 24 Dec. (1830) deed Luit.-generaal Dibbetz buiten de Wijker poort vier huizen afbreken en op de Bek twee. Den 25 Dec. schooten de militairen met een twaalfponder met schroot geladen op vier schippers, die met een geladen schip 's nagts om elf uren door de Maasbrug voeren. Een schipper bleef dood die te Haren begraven is, eenen kreeg een been en een arm af. Men liet geen vreemden in de stad comen. Zij wirden aan de poorten afgewezen".

"Z.Ex den Heere B.J.C. Dibbetz, Opperbevelhebber der vesting Maastricht". P. Barbiers del. steendr. van Desguerrois en Cie. Onder het portret een lauwerkrans waarin de woorden: "Hulde moed beleid en trouw". Bron: Collectie Prenten, tekeningen en fotocollectie Rijksarchief Limburg.

Tapijnkazerne. Monument Generaal Dibbets.

In het traktaat van Londen, een overeenkomst tussen Engeland, Frankrijk, Pruisen, Oostenrijk, Rusland, Nederland en België, op 19 april 1839 in Londen getekend, werd de definitieve grens tussen België en Nederland vastgelegd. De deling van de Nederlanden werd definitief tot grote spijt van veel Limburgers. 2 april 1839 werd Dibbets begraven. Een monument ter nagedachtenis van Dibbets werd opgericht in de vestingwerken bij Bastion C. In 1926 werd omwille van de uitbreiding van de Veemarkt aan de Boschpoort zijn graf verplaatst naar de Tapijnkazerne. Het gietijzeren grafmonument werd in het donker verhuisd om ophef te voorkomen. Het stoffelijk overschot bleek echter verdwenen. Sabotage of was het toch beter geweest bij daglicht dit werk te verrichten?

De aangebrachte gedenksteen voor Dibbets onder de Noorderbrug. Foto: Frits Widdershoven.

De onthulling van deze gedenksteen op 15 mei 2006. Foto: Johannes Timmermans.

Wil Lem publiceerde in De Ster van 11 januari 2008 een artikel over het "herontdekte" oorspronkelijke grafmonument van Dibbets. Wil maakt zich sterk voor het opgraven van de stoffelijke resten van Dibbets en het terugplaatsen van het grafmonument binnen het gebiedsplan Belvedère, liefst natuurlijk, indien mogelijk, op de oorspronkelijke locatie. Foto: collectie Dhr. Wil Lem. Het Dibbetsbastion is om de Boschpoortravelijn aangelegd in 1816 en bestond uit een bemuurde aarde wal waarvan het metselwerk zes tot negen meter hoog was. De oostelijke zijde is afgegraven voor de verlegging van de Zuid Willemsvaart. Hiervoor is tevens het kazemat afgebroken. De vraag blijft of alle resten van het kazemat zijn verwijderd omdat het overgrote deel van het kazemat zich niet in het kanaaltracé bevindt. Aan de noordwestelijke zijde is de gracht om de Bossche Fronten uitgediept als havenkom. Van oorsprong stond deze gracht droog en kon in oorlogstijd via het Jekerkanaal worden geïnundeerd. Volgens de plannen van deze havenkom zou het Dibbetsbastion aan deze zijde worden gehandhaafd. De bastionmuren zijn echter geheel aangepast als havenkade en lijken geen details van hun eerdere verleden te vertonen. Aan de binnenzijde, het terreplein, bevond zich de graftombe van Dibbets uit 1839-1941. In 1926 werd het grafmonument verplaatst. De grafkelder met de stoffelijke resten bleef achter.   Bestektekening voor de havenkom onder Van Gendt. De zwarte lijn betreft het spoorwegtracé. Aangeduid met de rode pijl: de graftombe van Dibbets. Bron: Bestemmingsplan Timmerfabriek Gemeente Maastricht.

Momenteel wordt het huis bewoond door de bekende Maastrichtenaar André Rieu en zijn gezin. Zie ook: Stichting Limburgse Kastelen | De Torentjes, Maastricht, Sint Pieter, Het Veldje.

Het grote huis “De Torentjes” nu van André Rieu, werd in 1795 aangekocht door een van mijn voorouders Martinus Claessens. Hieronder een stukje uit de aankoopakte:

"Bij akte verleden voor notaris L.H.Wouters te Maastricht op 18 maart 1795, geregistreerd door het gerecht te Sint Pieter op 20 maart 1795, verkoopt Maria Catharina Roosen, douariere (adelijke weduwe) van Joannes Jacobus de Mée, in leven schepenen-president van Luikse zijde te Maastricht, aan Martinus Claessens te Sint Pieter, gehuwd met Catharina Jaspars, een goed, genaamd "Spreeuwarts Thoorenthien" ("De Torentjes") voorheen het huis "Bovorts", "Bevorts" of "Beauvors", te Sint Pieter, voor 7.000 gulden."

De koper verobligeert voor een gedeelte van de koopsom o.a. zijn woonhuis met aanhorig hof en stallingen te Sint Pieter langs de berg aan de Maas, genaamd "Den Rooden Haen".

In plaats van een deftig buitenverblijf van Maastrichtse Magistraatpersonen, werd het gebouw gebruikt als boerenhuis, herberg enz.

Tekening op de voorzijde van de uitnodiging t.g.v. het 50-jarige huwelijksjubileum van Fäös Vangangelt en Bèlke Rosier op 3 juli 1976.

Dan het huisje beneden langs de weg en langs de Maas. Hier woonde omstreeks 1800 de familie van Petrus Thijssen en Anna Elisabeth van den Bergh. Adres: “Onder de Torentjes”. Hun kleinzoon Matheus Rosier heeft hier ook gewoond, samen met zijn moeder nadat zijn vader Thomas in 1836 was overleden. Zij woonden in bij een zus van zijn moeder Maria Anna en haar man Johannes Braeken. Adres in 1840 “Langs de Maas 29 en in 1848 nr. 28 (de nummering en benaming van de weg veranderde nog al eens). Nu is dit Lage Kanaaldijk 65. Nakomelingen van deze Matheus Rosier wonen nu nog op de Lage Kanaaldijk 72.

Isabella Antonia (Bèlke) Rosier.

Maar in dit huis onder de torentjes woonden vanaf 1926 een zus van mijn oma, Belke Rosier met haar man Väös Vangangelt. Mijn oma Netta Rosier heeft van 1958 tot 1962 bij haar zus op een kamer aan de voorkant en een “keukentje” aan de achterkant gewoond. In die tijd ging ik met een nichtje in de grote vakantie altijd een week bij haar logeren. Wij mochten dan in een groot bed van tant Bel slapen in de kamer tegenover die van mijn oma. Naast het huis stond aan de rechterkant nog een kleiner huis, de schuur was er toen niet meer. Wel had het huis toen al een verdieping erbij. Aan de rechterkant was een poort. In het gedeelte achter die poort was ook het “huiske”, toegangsdeur met een hartje en nog een w.c. die bestond uit een plank met een gat in het midden.

Nadat tant Bel en Noonk Väös naar “de Molenhof” verhuisden, kochten hun kleindochter Ella en haar man het huis.

Toen er enkele jaren geleden een hek om het huis was geplaatst en het op instorten stond vond ik dat heel erg. Dit huis had voor mij zoveel leuke herinneringen, jammer als dat zou verdwijnen. Gelukkig mocht het niet helemaal worden gesloopt, de voorgevel bleef staan en de bekende eigenaar van de Torentjes maakte er iets moois van. En de “moostem” van Noonk Väös heeft plaats gemaakt voor een “lusthof”.

Het mooshöfke.

Toen ik er drie jaar geleden tijdens een uitstapje met mijn groep kleuters langs liep, kon ik de kleuters nog wijzen achter welk raam mijn oma woonde en achter welk raam ik zelf had geslapen; dit blijft bijzonder.

Foto's: collectie fam. Rosier.