Hier / verwachten / de zusters / carmelitessen / de dag der / verryzenis

Oktober 2008 werd begonnen met de vernieuwing van deze religieuze begraafplek. De stoffelijke resten van de zusters ter aarde besteld op de opgeheven locatie Egmond (Schiedam) zullen overgebracht worden naar het kerkhof van St. Pieter en hier begraven worden bij hun medezusters. Na deze bijzettingen zal dit gedeelte van het kerkhof heringericht worden.

Uit kunt inzoomen op linker staande foto.

Oktober 2009: de plek weer in ere hersteld.

Het grafmonument voorheen.

20 april 2009: de herbegrafenis van de tweeëntwintig zusters uit Egmond: religieus assistent pater Ignace Wishaupt O.C.D. zegende de graven en de herbegraven zusters. Een zuster las het afgebeelde gedicht voor.

In 1872 kwamen er vanuit Aalst in België Ongeschoeide Karmelietessen naar 's-Hertogenbosch. Niet lang daarna volgden er kloosters in Echt en Roermond (1875) en in Maastricht (1876) : deze zusters moesten Duitsland ontvluchten vanwege de Kulturkampf. In 1904 kwamen er zusters uit Frankrijk naar Bergen op Zoom. Ook zij waren op de vlucht, maar nu voor het Franse regime. Ze verhuisden later naar Huijbergen. Pas rond de jaren dertig van deze eeuw volgden vanuit de bestaande Karmelietessenkloosters zeven nieuwe stichtingen : Egmond (1920), Nijmegen en Arnhem (1928), Oirschot (1931), Hulst en Drachten (1935), en Beek (L)(1938). In 1946 volgde tenslotte een stichting in Haaren. In 1972 gingen de kloosters van de Karmelietessen een samenwerkingsverband aan in de vorm van een Federatie. Wegens de sterke afname van het aantal intredingen vanaf de jaren zestig, zijn de laatste jaren Karmels gefuseerd of opgeheven. Het KAN ordent en beschrijft momenteel de archieven van verschillende Karmelietessenkloosters, op verzoek van de Federatie van de Monialen van de Ongeschoeide Karmel en van pater Ignace Wishaupt OCD, religieus assistent van de Federatie en de Congregatie voor de Religieuze Instituten. Bron: http://www.karmelleven.nl/monial2.html.

Bron: De Kolonist mei 2006.

Een van de hier begraven Carmelitessen, Maria Theresia Antoinetta RUSSEL, moeder-overste van het Carmelitessenklooster, is een dochter van Frans Erwin Joseph RUSSEL en Maria Theresia Petronella LEMMENS. Thérèse werd geboren op 16 maart 1833 te Eygelshoven en overleed 2 augustus 1892, 59 jaar oud, te St. Pieter. Zie: Het vak ten noorden van de kerk.

Dhr. H.B. Russel verstrekte mij nog de volgende informatie:

in mei 1875 werd in Duitsland een wet van kracht waardoor binnen de tijd van een half jaar alle kloosterlingen (10.000) Duitsland moesten verlaten. Vele religieuzen werden o.a. in Nederland opgevangen door de aldaar gevestigde gelijknamige orden. De karmelietessen uit Aken kochten een pachtboerderij van de familie Russel gelegen bij het station te Lutterade-Geleen. De overste van dit klooster werd Maria Theresia Antoinetta Russel, zus van notaris Frans Karel Joseph Russel uit Geleen en van Mgr. Prof. Peter Joseph Hubert Russel, professor aan het Seminarie te Roermond. Maria Theresia Antoinetta Russel is in 1861 ingetreden in de orde der Carmelitessen. 1866 werd zij gekozen tot subpriorin en 1^ste raadzuster. 1869 gekozen tot priorin en deze functie heeft zij vervuld tot aan haar dood.

de zusters carmelitessen Hier verwachten / de zusters / carmelitessen / de dag / der verrIJzenis           Panoramafoto van de begraafplek van de zusters Carmelitessen. Klik om de foto om in te zoomen. 25 april 2008 overleed Zuster M. Elisabeth Agterof * 15 december 1917. Voorheen was op dit stuk de begraafplek van de Zusters van het Arme Kindje Jezus (Boschstraat en Brusselseweg te Maastricht). De Carmelitessen namen dit stuk in gebruik wegens plaatsgebrek op het andere stuk. Het stenen kruis op het tweede uitbreidingsstuk van het kerkhof is afkomstig van de vroegere plek. De stenen met de namen van de begraven zusters werden helaas stuk geslagen.       22 juli 2010 was de laatste bijzetting in dit vak.

Maria, moeder van de Karmel. De Karmelietenorde dankt zijn naam aan de berg Karmel in het heilige land. Lang geleden trok daar de profeet Elia zich terug in een grot om er te leven als kluizenaar en profeet. In de 12de eeuw ontstonden op diezelfde berg de eerste karmelietenkloosters. De monniken beschouwden Elia als hun geestelijke vader, aangezien ze geen rechtstreekse stichter konden aanwijzen. De orde van de Karmelieten is een katholieke religieuze orde van mannen en vrouwen die, geïnspireerd door de geest van de profeet Elia en Maria, zoeken te leven in het voetspoor van Jezus Christus door middel van contemplatie, broederschap/zusterschap en dienstbaar leven temidden van de mensen. De karmelieten waren rond 1245 verdreven vanuit Israël en waren o.a. in Zuid Engeland terecht gekomen. Hun overste, Simon Stock, stond voor een onmogelijke opgave. Hij bad tot Maria en kreeg een verschijning, waarbij Maria hem beloofde dat ze de Karmelorde zou beschermen en helpen trouw te zijn aan haar roeping. Als teken van bescherming geeft ze het "Bruine Scapulier", het schouderkleed dat ook vandaag nog door de zusters en broeders van de Karmel wordt gedragen. Maria verscheen aan hem met het Bruine Scapulier in haar hand en zei tegen hem: "Mijn geliefde zoon, ontvang dit Scapulier voor jouw Orde. Het is een voorrecht voor jou en alle Karmelieten en zal jullie beschermen in tijden van gevaar". De verschijning van Heilige Maagd Maria aan Simon Stock in 1251 in Aylesford (Engeland) is van grote invloed geweest op de ontwikkeling van het Christendom aldaar. Simon Stock trad in de Karmelietenorde in Kent (Engeland), toen hij 40 jaar oud was. Paus Johannes XXII bevestigde dit wonder, in de kerk beter bekend als de "Bulla Sabatina", op 23 maart 1322. Tijdens al haar verschijningen in Fatima benadrukte de H. Moeder herhaaldelijk de noodzaak van het dagelijks bidden van de rozenkrans, het dragen van het Bruine Scapulier van de Karmelberg en daden van eerherstel en boete.       Bron:                     Bron: Maria, Moeder van de Karmel.     De Karmelitessen stichtten in 1876 een klooster op St. Pieter gelegen  aan de Blekerij.   Uit de Limburger Koerier van 18 mei 1895.

Het kerkhof van de Orde der Franciscaner Minderbroeders:

de minderbroeders wilden bij voorkeur begraven worden met de eigen overledenen op een begraafplaats. Het kerkhof bij de St. Lambertuskapel moest dus worden verlaten. Met burgemeester Ceulen en het kerkbestuur van St. Pieter werd overeengekomen dat een stuk van het parochiekerkhof voor de minderbroeders zou worden bestemd; dit gedeelte van het kerkhof van St. Pieter is tot en met heden nog bestemd als laatste rustplaats voor de minderbroeders die gestorven zijn in Maastricht. Aldus werd besloten in 1886. De burgemeester stelde wel als voorwaarde dat de overbrenging van de gebeenten tussen zonsondergang en zonsopgang zou plaats vinden. Aldus gebeurde. Naast beenderen werden kledingstukken en ook sandalen opgegraven en overgebracht.

Geloofd zijt Gij, mijn Heer, / door onze zuster / de lichamelijke dood / waaraan geen levend / mens ontkomen kan - T - aan onze zuster / moeder aarde / toevertrouwd - 2 platen met namen -
	Tau-kruis. De tau, de letter T is de laatste letter van het Griekse en ook van het Hebreeuwse alfabet. Dit teken in de vorm van een kruis komt in het Oude Testament - de Hebreeuwse bijbel - voor als een beschermingsteken - een zegen. De tau is een teken dat door Franciscus werd gebruikt om Gods zegen en vrede door te geven. Zie ook: Speciale onderwerpen: het Zonnelied, Internationaal.
Panoramafoto van de begraafplek van de orde van de Minderbroeders (Franciscanen).
De begraafplek voor 1984. Foto uit: Werkgroep K.750: 750 jaar Minderbroeders in Maastricht 1234–1984 (Binnenpandreeks 8) - Utrecht 1984.
De namen van de paters zijn: achtersterij: V. Kruip 1918 - 1968, M. Jorna 1895 - 1968, T. Smits 1887 - 1967, F. Kager 1896 - 1967, J. van Hemert 1882 - 1966, B. Stokman 1888 - 1965, S. Booms 1880 - 1965, A. van de Stok 1879 - 1955, G. van Putte 1911 - 1955, B. Hoefnagels 1873 - 1958, N. Honselaar 1880 - 1958, Z. Frankhuyzen 1901 - 1959, E. Vrancken 1912 - 1992, H. Caminada 1880 - 1959, D. Schoenmaeckers 1875 - 1960. Evermarus (Michael Josephus Hubertus) Vrancken.  Foto en aanvullende informatie collectie familie Bovy. De ouders van Michael Josephus Hubertus VRANCKEN waren: Wilhelmus Johannes VRANCKEN geboren op 23 februari 1878 te Oud-Vroenhoven. Wim huwde Maria Catharina GERAERDTS (GERIDTS) 11 mei 1907 te Oud-Vroenhoven. Wim overleed 11 november 1944, 66 jaar oud te Maastricht (Wolder). Maria Catharina GERAERDTS (GERIDTS) geboren op 8 juli 1880 te Oud-Vroenhoven. Maria overleed in 1954. Zie: Vak R Bovy. Evermardus werd geboren op 8 februari 1912 te Oud-Vroenhoven. Hij overleed 1 juni 1992, 80 jaar oud te Katwijk en werd op 4 juni 1992 te St. Pieter begraven bij zijn ordebroeders. Op 3 maart 1940 werd hij te Weert tot priester gewijd, in de leeftijd van 28 jaar. Hij woonde eerst in het klooster te Venray en daarna heeft hij (als typist) in het klooster Alverna te Wychen bij Nijmegen gewoond. Vanaf 1965 verbleef hij in het bejaardentehuis te Katwijk, alwaar hij is overleden. Tweede rij: R. Pans 1906 - 1972, D. Pernot 1897 - 1973, F. Dassen 1913 - 1989, V. Hermans 1888 - 1970, A. Bernaerts 1887 - 1969, L. Bosse 1892 - 1964, W. Knots 1896 - 1963, P. Reters 1868 - 1947, C. Kager 1888 - 1947, J. van Elk 1914 - 1984, A. Willems 1907 - 1984, C. de Kleyn 1879 - 1962, N. Gemke 1891 - 1961, L. Hol 1882 - 1961, F. Jutte 1902 - 1961, R. Peters 1899 - 1986, F. van de Kerkhof 1908 - 1985.               Voorste rij: C. Schoonbrood 1909 - 1971, V. Keulaerds 1908 - 1975, V. Keulaerds 1915 - 2001, L. Keulaerds  1921 -2007, G. Lohuis 1891 - 1980 (zie: afbeelding beneden: Dagblad De Limburger 2005) , R. Rats 1900 - 1979, B. Henkes 1903 - 1978 († 25 april 1978), R. Zevenhoven 1910 - 1976, B. Lambooij 1902 - 1974, J. Mekken 1908 - 1974, C. Tesser 1898 - 1983, A. van der Veldt 1899 - 1983, B. Rozestraten 1922 - 1984, J. Seegers 1928 - 1998, V. Hentzen 1878 - 1960, L. Verschuren 1895 - 1950, S. Opbroek 1907 - 1962, S. Wijsen 1921 - 1996, A. Jong 1877 - 1954, Z. Moors 1909 - 1955, R. Dieteren  1915 -1995, P.E. Gordijn  1923 - 1988 (zie afbeeldingen links: priesterwijding in 1950. Bron Stichting Oud Sint Pieter), F. Wijenberg 1930 - 2003, B. 's Gravendijk 1913 - 1988.         De namen van de broeders zijn: M. Cardinaal 1856 - 1930, A. Goossen 1864 - 1931, E. Tulp 1867 - 1931, C. Franken 1876 - 1939, C. Kuipers 1878 - 1941, M. Janson 1886 - 1942, I. van Boort 1860 - 1942, R. Haarman 1919 - 1944, W. Rigter 1895 - 1944, A. van Betuw 1920 - 1945, S. Link 1889 - 1949, P. Claassen 1891 - 1956.   Via onderstaande fotolinks kunt U de situatie anno 2006 bekijken. U kunt klikken op de afbeeldingen om te vergroten. Wilhelm Joseph Gerardus KEULAERDS Willy - pater Laetus - werd geboren op 27 februari 1921 te Heerlen aan de Willemstraat. In 1946 werd hij gewijd te Hoogcruts. Willy overleed 5 december 2007, 86 jaar oud in het A.Z.M. te Maastricht. 10 december 2007 werd hij te St. Pieter begraven tussen zijn Minderbroeders en bij zijn twee broers pater Vitalis KEULAERDS en pater Viventius KEULAERDS. Pater Laetus kijkt zelf naar de viering, zijn uitvaart. Hij schrijft: Maak er geen droeve bijeenkomst van, als ik dood ben.. . Daar is helemaal geen reden voor, want ik bereikte een mooie leeftijd (onuitwisbaar staan alle namen en gezichten in mijn geheugen van jonge mensen die ik gekend heb en vroeg stierven)... - en die hoge leeftijd in jaren is niet het belangrijkste, maar dat ik mag terugkijken op àl die voorbije jaren als heerlijke en gelukkige jaren (waardoor ik mij het minder prettige nooit lang herinnerde) - de 25 enthousiaste jaren onder de jeugd op Veldeke en op 't Antonius Doctor college in Kerkrade - waardoor ik jong van hart kon blijven - - de 17 jaren als pastor in het academisch ziekenhuis St. Annadal (later AZM); de diepgaande vragen rond leven en dood; mogen . ervaren wat "echt" geloven is in zoveel schitterende, gelovige zieke mensen... Wat een rijkdom heb ik daar ontvangen! - en nà mijn 65ste St. Pieter, waar ik als vrijwilliger heb mogen deelnemen aan 'n hechte christelijke gemeenschap, die mij gastvrij opnam als één van hen. Daarom is er geen reden om droevig te doen... En als ik dan óók nog mag hopen op nòg beter en nòg gelukkiger  "nà mijn dood  ...."?! - het is één en al vreugde welke ik vond in mijn werk, in de liturgie, in de zang op St Pieter (beneden en boven), in mijn favoriete Byzantijnse Koor, in de verkondiging, vooral ook bij doop, huwelijken, etc. - en telkens te mogen ervaren dat het duidelijk de H. Geest was die mij daarbij bezielde... (want uit mijzelf was ik niet tot veel in staat) - voor dat alles ben ik O.L.Heer zo dankbaar. - Pijn doet mij het afscheid van zò veel lieve mensen - van mijn familie, vooral van mijn jongste, lieve zus Gerda, en Elly, Jo, Roger, Guido en Mira. Gerda, die zich van nature zo totaal inzet, niet alleen voor haar gezin, maar overal waar zij anderen van dienst kan zijn. Zonder haar had ik niet zo lang op St. Pieter kunnen blijven (want ik heb/had twee linkse handen). - Zing daarom liederen van dank aan de goede God... in deze Eucharistie - ten - uitvaart - Zingt aanstonds met de hele kerk ook het aloude "Credo" als uiting van ons geloof in Hem als het laatste fundamentele houvast tot over de dood heen - en óók als vergeving voor mijn momenten van twijfel, en voor mijn ontoereikendheid, in het uitdragen van mijn geloof in Hem en in Jezus Christus.. .     Parochianen van St Pieter   Dank voor jullie hartelijkheid en vriendschap - speciaal aan pastoor Frans. Want het was niet mijn wil om alléén te wonen zonder broederschap, nadat vier communiteiten waar ik verbleef (Tongersestraat, Hertogsingel, parochie Nazareth, Antonius Doctor) werden opgeheven en het mij tot tweemaal toe niet lukte om na Malberg een nieuwe gemeenschap binnen Maastricht te herbeginnen... Doodjammer is dat na zeven en een halve eeuwen "Minderbroeders" in Maastricht (zo hecht verbonden met de geschiedenis van deze prachtige stad), hier geen "bruine" woon­ en leefgemeenschap meer bestaat. Dank tenslotte aan mijn confraters van Zuid-Limburg die mij steeds stimuleerden om de geest van Franciscus trachtten te bewaren en te beleven. U allen bedankt en ooit "tot ziens"...! al wens ik u allemaal toe, dat dit "tot ziens" voor u nog vele, vele jaren zal/moge duren. Geniet van uw leven in dankbaarheid, en in "laetitia", in blijheid en vreugde.   w.g.       Laetus Keulaerds       Het Zonnelied - Fransiscus van Assisi (1182-1228): Originele tekst Vrije vertaling Altissimu onnipotente bon signore, tue so le laude, la gloria e l’honore et onne benedictione. Ad te solo, altissimo, se konfano, et nullu homo ene dignu te mentovare. Laudato sie, mi signore, cun tucte le tue creature, spetialmente messor lo frate sole, lo qual’è iorno, et allumini noi per loi. Et ellu è bellu e radiante cun grande splendore, de te, altissimo, porta significatione. Laudato si, mi signore, per sora luna e le stelle, in celu l’ài formate clarite et pretiose et belle. Laudato si, mi signore, per frate vento, et per aere et nubilo et sereno et onne tempo, per lo quale a le tue creature dai sustentamento. Laudato si, mi signore, per sor aqua, la quale è multo utile et humile et pretiosa et casta. Laudato si, mi signore, per frate focu, per lo quale enn’allumini la nocte, ed ello è bello et iocundo et robustoso et forte. Laudato si, mi signore, per sora nostra matre terra, la quale ne sustenta et governa, et produce diversi fructi con coloriti flori et herba. Laudato si, mi signore, per quelli ke perdonano per lo tuo amore, et sostengo infirmitate et tribulatione. Beati quelli ke ’l sosterrano in pace, ka da te, altissimo, sirano incoronati. Laudato si, mi signore, per sora nostra morte corporale, da la quale nullu homo vivente pò skappare. Guai a quelli, ke morrano ne le peccata mortali: beati quelli ke trovarà ne le tue sanctissime voluntati, ka la morte secunda nol farrà male. Laudate et benedicete mi signore, et rengratiate et serviateli cun grande humilitate.   Allerhoogste, almachtige, goede Heer, aan U zijn de lof, de roem, de eer en alle zegening. U alleen, Allerhoogste, komen zij toe en geen mens is waardig U te noemen. Wees geloofd, mijn Heer met al Uw schepselen vooral door broeder zon, die de dag brengt en ons beschijnt; schoon is hij :en stralend in grote luister: van U, Allerhoogste, ons een gelijkenis. Wees geloofd, mijn Heer, door zuster maan en de sterren, aan de hemel heeft U ze gezet, klaar, kostbaar en mooi. Wees geloofd, mijn Heer, door broeder wind en de lucht en wolken en heldere hemel en al het weer, waardoor gij Uw schepselen onderhoudt. Wees geloofd, mijn Heer, door zuster water, zo nuttig en nederig, zo kostelijk en kuis. Wees geloofd, mijn Heer, door broeder vuur, door wie U de nacht laat verlichten. Schoon is hij en vrolijk, en krachtig en sterk. Wees geloofd, mijn Heer, door onze zuster, moeder aarde, die ons draagt en bestuurt, en die ons velerlei vruchten schenkt, en kleurige bloemen en gras. Wees geloofd, mijn Heer, door hen die om Uw liefdes wil vergeven zijn, en die ziekte en verdriet verdragen hebben. Zalig zij die in vrede volharden. Zij zullen door U worden gekroond. Wees geloofd, mijn Heer, door onze zuster, de lijfelijke dood waaraan geen levend mens kan ontsnappen. Wee degenen die in doodzonde stierven Zalig degenen die zij vindt, terwijl zij Uw heiligste wil doen. Hen kan de tweede dood niet deren. Looft en prijst mijn Heer! Brengt Hem dank en dient Hem met grote nederigheid.                                               Neomist Viventius Keulaerds, het gezin Keulaerds en de gebroeders Viventius en Vitalis Keulaerds. Foto's: Stg. Oud Sint Pieter en privé collectie pater Laetus Keulaerds (†). Van 1961 tot 1970 was Viventius Keulaerds, gardiaan en rector/pastoor van de RK Parochie H.H. Martelaren van Gorkum te Heerlen. Hubert Joseph Marie KEULAERDS, pater Viventius, werd geboren op 30 augustus 1908 te Heerlen. Hij overleed 16 april 1975 te Rottenburg (Duitsland) en werd te St. Pieter begraven. Onder het pastoraat van Vitalis Keulaerds (1974-1987) werd Parochiekerk van St. Theresia van het Kind Jezus in de kerk van Ransdaal op de eerste zondag van september en de zondag in het octaaf tussen 15.00 en 16.00 uur nog voor de parochianen de kinderzegen gegeven. Vitalis werd geboren 1915. Hij overleed in 2001 en werd bij zijn broer te St. Pieter begraven.

Paoter Laetus, Minderbroeder en St. Pieternaar - ter nagedachtenis. Een kleine keuze uit een actief leven.
Het gezin Keulaerds, een religieuze bakermat	Met zijn medepaters	Docentenkorps Veldeke 1951
Abbé Pierre op bezoek Keulen 1956. Eerste bouwkamp; er zullen nog veel volgen	Bouwvakker te Keulen en op vele andere plekken	Naar Lourdes met "de Staalwerken"; Miel van Oppen, Bèr Essers en vele anderen
Pater Laetus thuis, de Sint Maternusstraat te St. Pieter. Na een leven van zorg voor en over anderen, weldra "thuis".
Schoolparlementsverkiezingen, stunts, politiek en maatschappelijk geëngageerd	Belangstelling tonen - oud leerlingen 1987	Het leerlingenblad "Stroomopwaarts" wint de eerste prijs
Elftallen begeleiden, trainen en bidden dat de bal en het net geraakt wordt... Piet ("De Pie") Schröder doet het voor.
Audiëntie bij de patriarch van Jeruzalem 1960	Mahler-Führer, een geliefde rol. 1963	Toneel: "Bloed en liefde", pingpongen, schaakclub, fotoclub, schoolreisjes enz., enz.
Dopen	Verbinden	Zegenen
Met dank aan Wil Lem voor het inscannen van de vele foto's, Stichting Oud Sint Pieter en en aan alle anderen welke via e-mail gereageerd hebben om een bijdrage te leveren aan bovenstaande fotohommage.   7 december 2008. Jaardienst voor pater Laetus. Foto: Dhr. Pierre Swaen.                   DAGBLAD De Limburger: Peter Franken Pater Peter Falco Franken OFM   Overkoepeling, jaargang 50, nr. 1 januari 2009:   In Memoriam Pater Falco Franken. Op 18 november j.l. overleed op 74 jarige leeftijd Pater Peter Falco Franken, franciscaan. Op de zaterdagavond van Allerheiligen ging hij nog voor in de H.Mis in de Koepelkerk, als vaste voorganger van het toen aanwezige Slavisch Byzantijns Koor Anastasis o.l.v. de heer H. Custers. Zijn ouderlijk huis stond aan het Koningsplein in Maastricht (hoek Scharnerweg) en in 1964 droeg hij zijn Eerste H.Mis op in "onze" Koepelkerk, zoals hij mij op 1 november nog vertelde. Pater Falco, onder welke naam ik hem altijd gekend en aangesproken heb, leerde ik in 1964 kennen als begeleider op het klein seminarie in Venray. Niet alleen was hij hier de begeleider van de jonge prieterstudenten, hij was ook degene die ons probeerde de gezangen van de H.Mis (toen nog in het Latijn) en de kerkliederen van o.a. Huub Oosterhuis bij te brengen. Ook was hij als muziekdocent verbonden aan het R.K. Lyceum voor jongens in Venray (het latere Boschveldcollege). Ik ontmoette hem, na mijn vertrek van voornoemd klein seminarie, pas weer in 2001 in de franciscaner woongemeenschap Beersdal in Heerlen, na het overlijden van mijn persoonlijke vriend en voormalig pastor van onze parochie in Gronsveld, Pater Arie Klaver. Ikzelf was blij verrast, toen hij op 1 november j.l. in de Koepelkerk voorging. Maar ook aan hem was de tijd niet ongemerkt voorbijgegaan. Hij was op dat moment al moeilijk ter been, maar zijn muzikaliteit was nog als vanouds. Ondanks het lange staan tijdens de H.Mis wist hij me te boeien door de manier waarop hij alle gebeden al zingend in harmonie met het aanwezige koor ten gehore bracht. Vele oud-internaatstudenten van het kleinseminarie in Venray, als ook de leerlingen van het latere Boschveld college, zullen zich hem herinneren als een strenge doch hartelijke en geïnteresseerde begeleider en docent. Het Slavisch Byzantijns Koor Anastasis zal op zoek moeten gaan naar een andere muzikale voorganger, en zal Pater Falco node missen. En ondanks het sporadische contact dat ik met hem gehad heb, zal ook ik hem missen. Enige aandacht voor hem in het parochieblad van de kerk, waar hij zijn eerste H.Mis opdroeg en waarin hij zeer recentelijk nog voorging, heeft hij wel verdiend.   Pater Falco, rust in vrede!                                             Peter van den Hove.

De orde der Minderbroeders leeft volgens de regels van Franciscus van Assisi. Vader Franciscus leefde van 1182 tot 1226 en deze man van Assisi stichtte in 1209 een orde. Hij schreef een voorlopige Regel van 1221 en een definitieve Regelredactie kwam tot stand in 1223, deze laatste werd schriftelijk goedgekeurd door paus Honorius III. Als identiteit én opdracht voor de nieuwe religieuze groep had Franciscus de naam van "mindere broeders" gekozen. De Minderbroeders in Maastricht werden na het "verraad" van 1638 op 25 juni 1639 uit de stad "verbannen" - in werkelijkheid vertrokken zij op eigen initiatief - en vestigden zich aan de oever van de Maas, tegen de flanken van de Sint-Pietersberg, waar nu Slavante is. Deze paters behoorden tot de Recollecten, een strengere richting van de Minderbroederorde, voortkomend uit de Observanten. De paters van Slavante beoefenden o.a. de wijnbouw op de hellingen van de St. Pietersberg. Slavante is dus evenals chateau Neercanne een terrassenkasteel. In 1853 vestigden de Franciscanen zich wederom in de stad Maastricht. In 1859 werden hun kerk en klooster aan de Tongersestraat ingezegend. 

Bron: D. van Heel, "Necrologium van de minderbroederkloosters te Maastricht en te Lichtenberg (Slavante)", Publications de la Société Historique et Archéologique dans le Limbourg 86-87 (1950-1951) blz. 273-336.

Het klooster te Slavante in 1740. De ruines van kasteel Lichtenberg zijn nog duidelijk zichtbaar. Gravure van Hendrik Spilman uitgegeven door Isaac Tirion (1705-1769) uit "Het verheerlykt Nederland of Kabinet van hedendaagsche gezigten", Amsterdam 1754.

Pater Vinck: 3 maart 1638 werd de Minderbroeder Servatius Vinck, sinds enkele weken gardiaan van het Minderbroederklooster, gearresteerd. Hij werd van betrokkenheid bij het verraad verdacht, maar legde ondanks zware martelingen geen bekentenis af. Negen verdachten werden uiteindelijk schuldig bevonden en ter dood gebracht. Voor de Jezuïeten kwam van katholieke zijde internationale diplomatieke hulp op gang om de executies te voorkomen, maar tevergeefs. De terechtstelling vond plaats op 7 juni 1638. De afgehakte hoofden van Lansmans, De la Court, Caters, pater Vinck en broeder Nottijn werden als afschrikwekkend voorbeeld, met het gezicht naar de vijand, op ijzeren pinnen tentoongesteld op het bastion "De Drie Duiven". Sinds die tijd heet dit rondeel "De Vijf Koppen". In de nabijheid is een muurtoren van de tweede stadsmuur, die in de jaren 1906 en 1907 werd gerestaureerd, naar pater Vinck genoemd: "Het Pater-Vinktorentje".

Meer weten hier over: Navagne / Van 't gruwelijk verraet in den jaere 1638 op Maestricht gepractiseert. d'Artagnan.